"In Rock" to czwarty album zespołu Deep Purple wydany w czerwcu 1970 roku nakładem wytwórni Warner Bros (US) oraz Harvest Records (UK). . Płyta została nagrana w najpotężniejszym, zdaniem fanów i krytyków składzie i przyniosła grupie światowy rozgłos i sławę. W 1995 roku album doczekał się reedycji, na którym zamieszczono dodatkowy, bonusowy materiał.

Deep Purple powracają z nowym albumem studyjnym SPLAT! Zamiast po prostu pielęgnować swoje dziedzictwo, Deep Purple nieustannie je poszerzają, kierowani tym samym duchem, który charakteryzował ich wcześniejsze dzieła. Album SPLAT! to najcięższe wydawnictwo zespołu od wielu lat, nagrane wspólnie w studiu w sposób, w jaki Deep Purple zawsze nagrywali. Album, ponownie wyprodukowany przez Boba Ezrina, czerpie z brzmienia i postawy, które zawsze wyróżniały Deep Purple. Sercem albumu SPLAT! jest pomysł autorstwa Iana Gillana: album eksploruje koniec ludzkości nie w prymitywnym, apokaliptycznym sensie, ale jako metamorfozę wykraczającą poza fizyczną egzystencję. Frontman Ian Gillan mówi: „To, gdzie obecnie jesteśmy z tym wcieleniem Deep Purple, bardzo przypomina bardzo „aktualną” wersję Deep Purple z lat siedemdziesiątych”. [empik.com]

Deep Purple - brytyjska grupa rockowa. Jeden z pierwszych i najbardziej wpływowych zespołów grających hard rock. Grupa powstała w 1968 początkowo w składzie Ritchie Blackmore (gitara), Jon Lord (organy Hammonda), Chris Curtis (perkusja i wokal). Jednak niedługo w zespole nastąpiły znaczące zmiany kadrowe. Z pierwotnego składu pozostali tylko Jon Lord i Ritchie Blackmore, a do nich dołączyli: Ian Paice (perkusja), Rod Evans (wokal) oraz Nick Simper (gitara basowa). W tym okresie grupa nosiła jeszcze nazwę Roundabout, dopiero po kilku miesiącach zmienioną na Deep Purple. Po pewnym czasie muzycy zdecydowali, że Rod Evans nie pasuje do Deep Purple i w 1969 zastąpił go Ian Gillan. Nazwa Deep Purple była pomysłem Ritchiego Blackmore'a i pochodziła od nazwy piosenki autorstwa Nino Tempo & April Stevens, (wykonywał ją Bing Crosby), a którą lubiła śpiewać babcia Blackmore'a. Początkowo grupa grała typowy rock głównego nurtu, inspirowany dokonaniami Vanilla Fudge. Pierwsze dwa albumy, choć nieźle sprzedające się w USA, pozostały niezauważone w Wielkiej Brytanii. W 1970 zespół spróbował swych sił w repertuarze progresywnym, nagrywając koncert na orkiestrę i grupę rockową. To niewątpliwie interesujące dzieło przysporzyło mu legiony fanów, lecz było zaledwie epizodem w muzycznym rozwoju. Prawdziwa sława grupy rozpoczęła się w roku 1970, kiedy to skrystalizował się skład i ostatecznie wykształciło brzmienie. Oparte ono było na rozbudowanych solówkach gitarowych i organowych, złożonych z melodyjnych riffów oraz częstych imitacjach, charakterystycznym śpiewie i solidnie grającej sekcji rytmicznej. Deep Purple znalazło złoty środek pomiędzy prostym brzmieniem ówczesnego hard rocka, a nieco pretensjonalnym rockiem progresywnym. Z lat 1970 - 1973 pochodzą najlepsze nagrania grupy i większość jej przebojów (m. in. "Smoke on the Water", "Highway Star", "Lazy", "Space Truckin", "Pictures of Home"). W roku 1976 zespół się rozpadł. Od 1984 roku pojawia się znów w różnych składach, ciągle ciesząc się sporą popularnością. Nagrywają album "Perfect Strangers", który natychmiast staje się bestsellerem. Niestety, niedługo po reaktywacji znów powstaje konflikt na lini Gillan-Blackmore i w wyniku tego w 1989 roku klasyczny wokalista zostaje zastąpiony przez Joe Lynn Turnera znanego z Rainbow. Jednak jego kariera w zespole nie była długa. W 1990 r. nagrał z Purplami album "Slaves & Masters" i po tournee opuścił zespół po to, aby w 1992 znów zastąpił go Ian Gillan. W takim składzie Deep Purple nagrali "The Battle Rages On". Podczas trasy promującej owy krążek (mniej więcej w połowie) Blackmore stwierdził, że nie wytrzyma już dłużej z Gillanem i postanawia opuścić zespół. Na dokończenie tournee "wynajęty" został Joe "Satch" Satriani, jednak nie mógł on zostać dłużej w zespole, gdyż zajęty był solowym projektem. Ostatecznie w 1994 roku purpurowi zatrudnili Steve'a Morse' jako gitarzystę i wytrwał on w zespole do dziś. W 2002 roku Jon Lord postanowił ostatecznie oddać się karierze solowej i opuścił Deep Purple, a jego miejsce zajął klawiszowiec znany nam m.in. z Rainbow, Black Sabbath czy Whitesnake - Don Airey. [gandalf.com.pl]

Deep Purple powracają z nową płytą, która jest jak żadna inna do tej pory. „Turning To Crime” została nagrana w czasie izolacji i jest pierwszym albumem w historii zespołu, na który składają się utwory stworzone i nagrane wcześniej przez innych artystów. Za produkcję krążka, tak jak w przypadku trzech ostatnich płyt zespołu, odpowiadał Bob Ezrin. [empik.com]