Bezpieczeństwo społeczne jest jedną z podstawowych dziedzin bezpieczeństwa narodowego. Współcześnie wartość ta i potrzeba nabiera szczególnego znaczenia, gdyż brak bezpieczeństwa odczuwany przez dzieci, niepełnosprawnych, seniorów, przewlekle chorych a także wszystkich obywateli implikuje działania patologiczne skierowane na te grupy. Każdy zdrowy psychicznie człowiek chce czuć się bezpiecznie w szkole, w pracy, w domu, w miejscu publicznym oraz posiadać gwarancje pracy zgodnej ze swoimi możliwościami i aspiracjami, otrzymywać na czas emeryturę, rentę, przyznane zasiłki, opiekę i ochronę. Człowiek jako istota społeczna odczuwa potrzebę życia z innymi ludźmi. Życie z innymi ludźmi, to wzajemna akceptacja, tolerancja, szacunek, pomoc i tworzenie wzajemnego bezpieczeństwa. Pisząc o bezpieczeństwie społecznym warto zwrócić uwagę na przymiotnik „społeczny", który bezpieczeństwo zawęża do spraw związanych z zaspokajaniem potrzeb ludzi, uwzględniając nierówności pomiędzy nimi. Społeczny znaczy tyle co ludzki, dotyczący ludzi, związany z ludźmi. W książce tej, bezpieczeństwo traktowane jest jako wolność od zagrożeń, ale również istnienie realnych gwarancji pełnego rozwoju człowieka. Bezpieczeństwo to również pierwotna, egzystencjalna i naczelna potrzeba i wartość każdego człowieka, grupy społecznej i państwa warunkująca przeżycie i rozwój. Z kolei bezpieczeństwo społeczne, definiowane jest jako jedna z kategorii bezpieczeństwa narodowego, oznaczające ochronę egzystencjalnych podstaw życia ludzi, zapewniających możliwości zaspokajania materialnych i duchowych potrzeb, realizację aspiracji życiowych, ochronę zdrowia oraz gwarancji emerytalno-rentowych. Współczesne bezpieczeństwo społeczne uwarunkowane jest wieloma czynnikami, takimi jak: charakter narodowy Polaków, aspekty tożsamościowo-kulturowe, rozwój społeczeństwa obywatelskiego, poziom kapitału społecznego, wyzwania demograficzne, migracje zarobkowe, poziom edukacji, ochrona zdrowia, polityka ekologiczna. [https://24naukowa.com.pl]